Cursus

Ik heb de cursus ‘ontdek je schrijftalent’ weer opgepakt. Ik heb er tenslotte voor betaald. De eindopdracht van de eerste les is een stukje schrijven over de plaatselijke supermarkt. Een kladversie van de opdracht heb ik al geschreven, vorig jaar, en daar ga ik nu mee verder. Het doet me goed om weer te schrijven, ik heb het gemist.

Geslaagd!

Op 29 juni heb ik mijn costumière examen gehaald, eindelijk. Daar heb ik ongeveer drie jaar over gedaan, terwijl er anderhalf voor staat. Het schrijven is er bij ingeschoten, evenals de laatste paar maanden de tuin, het huishouden en de kinderen. Morgen is de eerste dag van de zomervakantie, en daar gaan we lekker samen van genieten, zonder de druk van huiswerk. Ik ga wel het schrijven weer oppakken, waarschijnlijk ´s ochtends vroeg, voordat ze wakker worden.

En net op het goede moment start Holly Lisle met het project ‘write a book with me’ waarin ze lezers van haar blog uitnodigt om samen met haar een boek te schrijven, maar dan in een rustig tempo. Minimaal 250 woorden per dag, vijf dagen per week. Dat is niet veel, dat moet ik redden. Alleen nog besluiten wat ik doe: verder gaan met waar ik gebleven was of aan een nieuw boek beginnen. Maar, waar was ik ook alweer mee bezig?

Time out

Voorlopig liggen mijn prioriteiten bij de costumière opleiding waar ik in februari mijn diploma voor wil halen. Even geen tijd om te schrijven dus. Ik weet echter dat ik zo weer verder kan gaan waar ik gebleven ben dankzij het schema van de 2YN-cursus en dat is een veilig gevoel. Ik meld me weer tezijnertijd.

Zoekende

Het blijft moeilijk. Zo weinig tijd om te schrijven en die wordt je dan ook nog vaak afgepakt. En áls ik dan tijd heb zijn er nog zoveel andere dingen te doen: de was, de tuin, de boodschappen, de bedden, de keukenvloer (oh help, die vloer!) en last but not least De Zolder die nog steeds moet worden opgeruimd. Maar ik lig nog op schema met de 2YN-cursus en ik ben zelfs bezig om een stukje te schrijven voor de schrijfcursus ‘Ontdek je schrijftalent’ over de plaatselijke supermarkt.

De opdracht voor week 12 van de 2YN-cursus is optioneel. Ik moet op zoek naar iemand die lijkt op een personage in mijn boek. Familie, vrienden, filmsterren, personages uit andere boeken, iedereen komt in aanmerking. Ik heb nog niemand gevonden en ik weet ook niet of ik dat wel wil. Zodra je een personage verbind met iemand uit de echte wereld verlies je de controle over het personage en is hij of zij niet meer van jou. Dat is eng, daarom is deze opdracht ook optioneel. Ik zoek wel, maar niet zo hard.

… and up.

Vanochtend ging het opeens een stuk beter. Omdat ik niet goed wist waar ik met het verhaal heen wilde heb ik eerst maar eens opgeschreven van welke personages en gebeurtenissen ik in ieder geval zeker weet dat ik ze er in wil hebben. Terug naar de basis als het ware, terug naar week 1 van de 2YN-cursus. Vanuit die basis heb ik een nieuw idee opgeschreven (maximaal 15 woorden) en dat uitgewerkt tot een paragraaf (maximaal 100 woorden). Het lijkt allemaal op wat ik eerder heb opgeschreven maar op de één of andere manier voelt het beter. Ik deed ook nog een leuke ontdekking over één van de personages, die weer heel veel mogelijkheden biedt. Kortom, een vruchtbare ochtend.

Ik ben begonnen in ‘Brief voor de Koning’ van Tonke Dragt. Dat boek wordt nog steeds veel gelezen en is dus een prima voorbeeld van een goed jeugdboek. Ik heb het idee dat ik voor hetzelfde publiek wil schrijven maar zeker weten doe je dat natuurlijk pas als het boek klaar is. Haar verhalen ’de robot van de rommelmarkt’ en ‘route Z’ had ik al gelezen. Hoewel die uit dezelfde periode stammen is de stijl toch heel anders, misschien omdat ze in de toekomst spelen in plaats van in de Middeleeuwen. Volgens mij schrijft ze deze SF verhalen -of ‘toekomstverhalen’ zoals ze ze zelf noemt- met meer plezier. Ze schrijft in ieder geval altijd duidelijk en helder en zonder opsmuk. Zo wil ik ook kunnen schrijven.

Going down

Soms zijn er van die dagen dat alles tegenzit. Dagen waarop mijn toch al schaarse schrijfuren verdwijnen als sneeuw voor de zon doordat de ene zoon al voor dag en dauw wakker wordt en de andere ´s avonds niet naar bed wil. Dagen waarop ik aan alles met betrekking tot mijn boek begin te twijfelen: het plot deugt niet (wélk plot?!), de personages zijn zo plat als…, ik weet het niet eens, ik heb helemaal niets met ze. Zo´n dag waarop ik met moeite wat tekst voor mijn blog kan typen tussen de bedrijven door en waarop ik het gevoel heb dat ik alleen voor anderen besta. Ieder minuutje dat ik voor mij zelf durf op te eisen wordt bestraft met om aandacht kreisende kinderen waar je op een gegeven moment wel voor wilt vluchten maar waar naartoe? De tuin? Ha! Het enige dat daar wacht is de regen en het gebulder van de snelweg. Niet veel beter.

Nou ja, morgen is er weer een dag. Oh nee, toch niet, morgen gaan we op schoolreis.

Zucht…

Schrijftalent

Ga ik toch nog mijn schrijftalent ontdekken. Een aantal weken geleden heb ik mij opgegeven voor de cursus ‘ontdek je schrijftalent’ van Schrijven Magazine. Ik kreeg een rekening toegestuurd maar besloot om nog even te wachten tot ik wat meer tijd heb. Maar die vlieger gaat niet op. Een paar dagen geleden kreeg ik namelijk een Herinnering in de bus. Nu moet ik dus aan de bak en dat is wel zo goed anders was het er waarschijnlijk nooit van gekomen.

De eerste opdracht is: schrijf een verhaal van 1000 woorden dat zich afspeelt in de plaatselijke supermarkt. Over maximaal twee weken inleveren, daarna krijg ik de volgende les toegestuurd.

Ondertussen ga ik ook gewoon door met de 2YN-cursus. Week 9 nog steeds.

2YN-cursus: week 9

Tijdens de opdracht voor week 8 heb ik veel tijd besteed aan het organiseren van mijn aantekeningen, vooral aan nadenken over hoe ik dat het beste kan doen.  Hoewel in de 2YN-cursus wordt aangeraden om je aantekeningen in een map te bewaren, op papier, doe ik dat niet. Ik werk ze uit in het programma Supernotecards op mijn computer. Ten eerste omdat ik veel sneller type dan schrijf, ten tweede omdat het veel overzichtelijker is en ik oude aantekeningen sneller terug kan vinden en ten derde omdat ik echt heel veel sneller type dan schrijf.

Geen papierverkwisting dus. Jammer van de multomap die ik speciaal gekocht had, maar die komt nog wel een keer van pas. Misschien voor de oefeningen die Maarten meeneemt van school waar hij in groep drie begonnen is met leren lezen en schrijven.
Hij verveelt zich soms, zegt hij, omdat ze woorden die hij al heel goed kent zo vaak herhalen. Hij wil meer, hij wil moeilijker en hij wil sneller. Ik heb hem verteld dat je naast lezen en schrijven op school ook andere dingen leert, bijvoorbeeld stilzitten, spelen met andere kinderen en vooral ook geduld hebben. Héél belangrijk. Maar voor als hij zich echt verveelt heeft hij nu een klein notitieboekje bij zich waarin hij zijn eigen woorden kan opschrijven. Bijvoorbeeld over de boom buiten voor het raam, is die groen of kaal? Wat hoor ik? Ik hoor de pen van mijn vriendje op het papier krassen. Ik zie de Juf. Ze schrijft op het bord. Ik zie mijn hand die schrijft op het papier: ‘Ik verveel me’.
Hij schrijft het op. Met spelfouten en zonder spaties, dat geeft niets. Het gaat er om dat hij leert om te durven schrijven wat hij ziet, hoort, ruikt en voelt.

Niet bang zijn om te schrijven wat je ziet, hoort, ruikt en vooral voelt. De basis van het schrijven. Het échte schrijven. Ik zou willen dat ik dat vroeger op school geleerd had, misschien was ik dan wel veel eerder begonnen met schrijven. Maar misschien ook wel niet.

Voor week 9 staat het innerlijk van de personages centraal. De opdracht is het beantwoorden van de volgende vraag: Hoe kan de slechterik de held overhalen om zijn kant te kiezen? Wat als de slechterik hem belooft het leven van een familielid of vriend of misschien wel de hele mensheid te sparen? Of als hij hem het eeuwige leven belooft, of iets anders wat de held het allerliefste wil hebben?

Dit mag je in de vorm van een stuk tekst doen maar ook als interview met het personage of een brief van hem of haar. Het kan ook een hele lijst zijn. Het gaat er om dat je een zwak punt in het karakter van een personage blootlegt. Dat zwakke punt vinden is heel belangrijk omdat het je personage weer meer tot leven brengt.

Alle opdrachten die ik tot nu toe gemaakt heb leveren telkens een beetje informatie op over de personages in het verhaal en de wereld waarin zich het verhaal afspeelt. Het zijn nog puzzelstukjes zonder onderling verband, maar het worden er wel steeds meer.

Medderen

Ik zit een beetje te medderen met de aantekeningen die ik voor de 2YN-cursus maak.
Zal ik ze nou met de hand schrijven, maar dat wordt zo onoverzichtelijk als je dingen tussen gaat voegen.
Of toch maar de pc gebruiken en typen; veel sneller, maar dan mis je iets tastbaars dat je in de kast kunt zetten.
Of misschien moet ik ze typen en vervolgens afdrukken en in een map bewaren, maar dan ben ik weer niet erg milieubewust bezig volgens de voorlichtingscampagne op tv.

En ondertussen vordert het niet erg en blijf ik steken in week acht.

Ik ga toch maar typen, van schrijven krijg ik een lamme hand en typen gaat véél sneller. Afdrukken kan altijd nog.

De opdracht voor week 8 is: schrijf (type) twee scenes waarin iemand één van je hoofdpersonages voor het allereerst ziet en dus een eerste indruk van hem of haar krijgt.

2YN Week 6: vertelperspectief

Week 6 van de 2YN-cursus behandelt het vertelperspectief van het verhaal. Door wie en hoe wordt het verhaal verteld.

Ik kies voorlopig voor de derde persoon enkelvoud oftewel Personeel-perspectief, de meest gangbare voor het type boek dat ik wil gaan schrijven (jeugdboek, avontuur). Waarschijnlijk in de verleden tijd. Voorbeeld: ‘Ze baande zich een weg door het woud. Toen kwam ze bij een open plek.’

De opdracht voor week 6 is een scene twee keer te schrijven vanuit verschillende vertelperspectieven: één keer vanuit personeel-perspectief en één keer vanuit ik-perspectief (ik baande mij een weg door het woud en bereikt tenslotte een open plek).

Het hoeft geen scene te zijn die ook echt in het boek zal komen. Je kunt je personage gewoon boodschappen laten doen of de brievenbus legen ofzo. Maar je leert haar wel weer iets beter kennen. En soms kan een brief het begin betekenen van een fantastisch avontuur.